van Roelof ten NapelTumblr (3.0; @inktinstinct)http://inktinstinct.tumblr.com/<p>’s nachts zoek ik je, vendredi<br/> straks maak ik een landkaart<br/> bedoeld om je te laten verdwalen:<br/> dat kan ook, de weg kwijt wíllen<br/> zijn: ’s nachts, vendredi, dat is<br/> overal ergens anders: afstand<br/> als tussen abel en seth<br/><br/> ik zal van je opsommen; nagels,<br/> hart, tanden, handen, slaap<br/><br/> martin buber zegt dat zodra ik<br/> over je praat, je een “het” geworden bent,<br/> dat elke jij blijft bestaan tot je<br/> de eerste indruk loslaat, stopt<br/> met het loslaten van de gedaante<br/> en al die impressies aaneenrijgt<br/><br/> ik wil geen kruissteekkleed van je maken<br/> maar heb niet genoeg aan een naald<br/><br/> trouwens, buber zegt het anders<br/> dus eigenlijk helemaal niet; soms<br/> is het makkelijk een andere mond te gebruiken<br/> of dacht je dat God lippen had<br/> toen hij om licht vroeg? ’s nachts<br/> zei ik vendredi, dat is<br/> als de kraan opendraaien lawaai maakt,<br/><br/> over die landkaart: hier is het punt<br/><br/> als ik wil dat jij je kwijtraakt<br/> moet ik dan een bestaand land gebruiken<br/> dat je niet kent, of moet ik het idee<br/> geven dat je hem niet nodig hebt<br/> tot het mis gaat en je hem raadpleegt<br/> en dan paden volgt die juist lijken<br/> maar afwijken, ontwijken, uitwijken,<br/> die elke prefix tot zich nemen<br/> om wijken te nuanceren tot meer<br/> dan een verzameling huizen<br/><br/> als dit taalspel is, vendredi, wat staat er dan (op)<br/> ik bedoel: wat staat er op het spel<br/> waar is dit de bodem van – vendredi,<br/> mensen praten over gelaagde taal<br/> alsof je het opstapelt, maar het bedoelt<br/> dat je niet hoeft te bukken, de taal is gelaagd<br/> zodat er ruimte ontstaat onder<br/> het plafond: het zit niet verstopt<br/> achter kliklaminaat, het ligt voor je<br/><br/> vendredi, vendredi, vendredi – het theater begint<br/> en blijft beginnen, want elke seconde<br/> blijkt de vorige gespeeld<br/><br/> beter houd je je bezig met dingen<br/> als het ontleden van insecten, als origami<br/> of een combinatie van die twee<br/><br/> ik vraag me wel eens af hoe<br/> een gesprek tussen joyce en celan<br/> zou verlopen, ik vraag me af<br/> hoe kafka zou denken<br/> over dat gesprek en ten slotte<br/> vraag ik me af hoe david foster wallace<br/> – het is gebruikelijk hem vol–<br/> uit te schrijven, het was een vol–<br/> ledige man, dat was zijn probleem –<br/> hoe hij zou schrijven over kafka<br/> die denkt over een gesprek<br/> tussen joyce en antshel (mag ik<br/> nu weer stoppen met het noemen<br/> van namen, vendredi? van namen<br/> wordt ik moe (of was dat maar zo)),<br/><br/> ik bedacht laatst een contraptie<br/> waarbij je een draad om een vingerkoot moest spannen,<br/> wanneer je dan je hand terug wilde trekken<br/> ging het draadje strakker en strakker: met andere woorden<br/> zodra het draadje om je vinger zit<br/> ben je je vinger kwijt<br/><br/> toen dacht ik dat het<br/> met meer dingen zo zit, zoals je lichaam:<br/> een intrigerend woord, komt van “lik”,<br/> spreek uit “liek”, en van “hamo” zoals je het hoort;<br/> “lik” betekent lijk of lichaam,<br/> “hamo” betekent ver- of omhullen,<br/> dus “lichaam” is het omhulsel<br/> van een lijk of van een lichaam<br/> is het omhulsel van een lichaam<br/> is het omhulsel van zie je waar<br/> ik op doel? We zijn het woord<br/> voor “lichaam”, voor onverhuld “lichaam”,<br/> kwijtgeraakt aan “lijk”<br/><br/> daarom ben ik een voorstander<br/> van persoonlijke e-mails: enveloppen<br/> werden onrechtmatig “brieven” genoemd<br/> maar de brief zit in de envelop,<br/> vendredi, de envelop is afstand<br/><br/> had ik het al gehad over abel en seth?<br/> dan is dit het moment om te beginnen<br/> over déjà-vu – kan dat, daarover<br/> beginnen? of heb je het altijd erover<br/> gehad? nou ja. al ons denken<br/> draait om herhaling (heen) – ik ben, vendredi,<br/> blij dat déjà-vu bestaat, maar ik vind het jammer<br/> dat het frans moest zijn, een gegeven<br/> dat weer in balans wordt gebracht door de gedachte<br/> dat “cliché” ook van hen komt<br/><br/> ’s nachts – (ik ben nooit<br/> in parijs geweest) – zoek ik je,<br/> vendredi, ’s nachts – (ik las ooit<br/> dat franse baby’s bij de geboorte<br/> anders janken dan germaanse;<br/> dat moest betekenen, zei een onderzoeker:<br/> taalvorming begint in de baarmoeder.<br/> trouwens, de fransen huilen omhoog,<br/> de germanen omlaag: dat vond ik wel schattig;<br/> in zekere zin naar elkaar<br/><br/> meet van die dreumesen de golven eens<br/> dan kan een avant-gardecomponist er<br/> conceptkunst mee maken – en kan freud<br/> makkelijk aan- of insluiten), iets met een moeder-<br/> roep en griekse mythologie,<br/> oh gekke freud toch<br/><br/> nee wacht, dat was natuurlijk jung<br/><br/> veel dingen zijn onrechtvaardig<br/> bijvoorbeeld de beste tv-series, die hebben vaak<br/> de minste afleveringen per seizoen<br/> en dan moet je weer een jaar<br/> gaan wachten – kunnen kevin spacy<br/> en benedict cumberbatch<br/> hun andere rollen niet afzeggen? tot we het zat zijn<br/> (maar dat duurt nog wel even, sherlock<br/> holmes leeft<br/> inmiddels langer dan zijn schrijver),<br/><br/> weet je, vendredi:<br/><br/> gebeden zijn een soort brief<br/> zonder omhulsel of lichaam of grammatica,<br/> gebeden staan bij voorbaat al<br/> in verleden tijd: wat het is, is dat het is<br/> gedaan – een beetje als slapen,<br/> dat kun je ook<br/> enkel achteraf zeggen (behalve als je lucide droomt;<br/> zodoende de onvermijdelijke vraag:<br/> hoe ben je lucide ingebed? há: in bed<br/> met je ogen en je spieren dicht),<br/> in zekere zin ook in je hoofd, behalve dan<br/> hoe je daar rondloopt, hoe je daar rondloopt vendredi,<br/> hoe je sleutelbeen onder je hals,<br/><br/> vendredi, ik wil wel een heldendicht over je schrijven<br/> maar spreek beperkt archaïsch<br/><br/> vendredi, ik heb wel eens spijt, of: ik voel me wel<br/> eens schuldig – dat noemen ze het concentratiekampsyndroom,<br/> in een aantal gevallen<br/><br/> vendredi, ’s nachts als ik je zoek<br/> weet ik dat je je lichaam zo bedoelt,<br/> dat er een lexicon bestaat voor hoe jij je draagt,<br/><br/> vendredi: is dat niet een brief,<br/> opzettelijk verdwalen? ik maak hier een “jij”,<br/> straks komt hij nog aan, straks<br/> krijgt hij een lichaam, straks ontvouwt de envelop weer<br/> en valt de haam weg, straks<br/> zou jij een lijk kunnen zijn, maar niet nu,<br/> nooit nu,<br/> herinner je wat ik zei over buber: een lijk<br/> is een het, een jij wordt het pas<br/> als ik je loslaat,<br/> vendredi: de draad zit al<br/> rond mijn vinger, dat is de oplossing: bij de contraptie<br/> blijven staan<br/><br/> vendredi, ik heb een jij gemaakt<br/> en hoop dat je hem opraapt zodat je<br/> hem weg moet geven: met “jij” wordt nooit<br/> een zelf bedoelt, telkens door iedereen een ander<br/><br/> is er nog ruimte voor een biecht, vendredi?<br/> ik wil me wel eens kwijtraken – vendredi,<br/> ik heb er problemen mee<br/> dat we mensen bij hun geboorte al vernoemen<br/> en laten verwijzen naar uiteindelijk een dode<br/> die verwijst naar een dode, naar een dode,<br/> en zo voort<br/><br/> en vendredi, wat zorgt ervoor dat we een woord<br/> zodra het gezegd is, willen herhalen?<br/><br/> al het zeggen is te laat,<br/> je kunt, als gebeden, als slapen, alleen achteraf opmerken<br/> dat iets een neologisme was,<br/><br/> je kunt alleen achteraf, vendredi, bedenken<br/> dat iets<br/> iets voor jou<br/> betekende<br/><br/> tot die tijd blijft jij<br/> tussen ons heen<br/> en weer gaan<br/><br/> het raakt ons aan, vendredi: het kwijt-<br/> raakt ons aan, het is er de hele tijd bij<br/><br/> en wijst ons erop<br/> dat iets naar ons wijst</p>http://inktinstinct.tumblr.com/post/44593657863http://inktinstinct.tumblr.com/post/44593657863Tue, 05 Mar 2013 04:30:00 +0100Poetrypoëzie“<p>De winter<br/> is het goede.</p> <p>De beslotenheid<br/> van de dag<br/> als het avond is.</p> <p>En<br/> het kijken<br/> in de boom<br/> naar de kennis<br/> die je weet.</p> <p>Het goede<br/> van warmte.</p> <p>Het goede<br/> van vuur.</p> <p>Het<br/> is winter<br/> en het kijkt<br/> in mijn leven<br/> naar vroeger.</p> <p>Het is goed<br/> dat het winter is.</p> <p>Als je<br/> de winter liefhebt<br/> mag je<br/> de dood niet schuwen.</p>”<br/><br/> - <em>Jan Arends, <em>Lunchpauzegedichten</em></em>http://inktinstinct.tumblr.com/post/39926437768http://inktinstinct.tumblr.com/post/39926437768Mon, 07 Jan 2013 14:19:00 +0100poetrypoëziepoezielitjan arends“Four of the roses were on fire.<br/> They stood up straight and pure on the stalk, gripping the dark like prophets<br/> and howling colossal intimacies<br/> from the back of their fused throats.”<br/><br/> - <em>Anne Carson, <em>Autobiography of Red</em></em>http://inktinstinct.tumblr.com/post/36164334660http://inktinstinct.tumblr.com/post/36164334660Tue, 20 Nov 2012 23:23:22 +0100litquoteanne carson“The text is independent of us; it awaits us. Everyone needs his own time to come to it. The encounter occurs when the text is no longer treated as literature or artwork, but as reference point or model.”<br/><br/> - <em>Arvo Pärt</em>http://inktinstinct.tumblr.com/post/35871717342http://inktinstinct.tumblr.com/post/35871717342Sat, 17 Nov 2012 00:59:00 +0100textarvo pärtlit